“งานโขลกขนมจีน ตำบลท้ายน้ำ”

 “งานโขลกขนมจีน ตำบลท้ายน้ำ”

        ขนมจีน เป็นอาหารคาวอย่างหนึ่งของไทย ประกอบด้วยเส้น เรียกว่า เส้นขนมจีน และน้ำยา หรือน้ำยาขนมจีน เป็นที่นิยมทุกท้องถิ่นของไทย คำว่า“จีน” ที่ต่อท้ายขนมนี้สันนิษฐานกันว่าน่าจะมาจากมอญ ซึ่งเรียกขนมจีนว่า “คนอมจิน” (คะนอมจิน) หมายถึง “สุก 2 ครั้ง”

        ชาวบ้านตำบลท้ายน้ำ อำเภอโพทะเล จังหวัดพิจิตร ได้เริ่มการโขลกขนมจีนรับประทานกันเองภายในหมู่บ้าน จากนั้นได้มีการทำขนมจีนกันเพิ่มมากขึ้น ทำให้เกิดแนวคิดในการทำขนมจีนเพื่อเลี้ยงแขกที่มาร่วมงานสงกรานต์ในหมู่บ้าน โดยกำหนดจัดงานในช่วงเดือนเมษายน ช่วงเทศกาลสงกรานต์ของทุกปี

        ทุกๆ ปีช่วงเดือนเมษายนของชาวตำบลท้ายน้ำ จะมีกิจกรรมที่ปฏิบัติต่อเนื่องเกือบจะเรียกว่าเป็นประเพณีไปแล้วก็ได้คือการ “โขลกขนมจีน” เอาไว้เลี้ยงดูผู้มาร่วมงาน เส้นขนมจีนของชาวตำบลท้ายน้ำนั้นลือเลื่องในความเหนียวนุ่ม กินกับน้ำยาหรือน้ำพริกร้อนๆ แบบโบราณเข้ากันได้ดีจริงๆ อ่านต่อ

อ้างอิง
ภาพ นางสาวสุชาวดี เศรษฐสุข
ผู้เขียน นางสาวสุชาวดี เศรษฐสุข

 

“หลวงพ่อเงิน วัดท้ายน้ำ(วัดเก่าหลวงพ่อเงิน)” สิ่งศักดิ์สิทธิ์ศูนย์รวมใจผู้คนตำบลท้ายน้ำ

 “หลวงพ่อเงิน วัดท้ายน้ำ(วัดเก่าหลวงพ่อเงิน)” สิ่งศักดิ์สิทธิ์ศูนย์รวมใจผู้คนตำบลท้ายน้ำ

วัดท้ายน้ำ (วัดเก่าหลวงพ่อเงิน) ตั้งอยู่ที่ หมู่ที่ 8 ตำบลท้ายน้ำ อำเภอโพทะเล จังหวัดพิจิตร เป็นที่ประดิษฐานหลวงพ่อเงินองค์ใหญ่ ตามประวัติเล่าว่า เป็นวัดเก่าที่หลวงพ่อเงินวัดบางคลาน เคยจำพรรษาอยู่ ก่อนจะไปที่วัดบางคลาน เคยจำพรรษาอยู่ก่อนจะไปที่วัดบางคลาน จึงมีคำต่อท้ายว่า วัดเก่าหลวงพ่อเงิน และมีวิหารพิพิธภัณฑ์หลวงพ่อเงิน

วัดท้ายน้ำ (วัดเก่าหลวงพ่อเงิน) มีอายุมากกว่า 140 ปี สร้างขึ้นเมื่อประมาณปี พ.ศ.2419 และตั้งขึ้นเป็นวัดเมื่อปี พ.ศ.2423 จากหลักฐานทางศิลาจารึกที่ขุดพบมีข้อความว่า “ขรัวอินทร์ผู้สร้างและสรรพบุรุษทั้งหลายช่วยกันสร้างชื่อว่าวัดช่องลม ขอให้ภิญโญยิ่งเทอญ พ.ศ.2430” ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อวัดไปตามชื่อตำบลท้ายน้ำ และเรียกชื่อวัดใหม่ว่า "วัดท้ายน้ำ" มาจนถึงปัจจุบัน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งล่าสุดเมื่อวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ.2499 และผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ.2501 อ่านต่อ

อ้างอิง
https://www.taynam.go.th/travel_detail.php?id=187
ภาพ นางสาวสุชาวดี เศรษฐสุข
ผู้เขียน นางสาวสุชาวดี เศรษฐสุข

 

นางสุดใจ กลิ่นทอง หมอดินอาสาประจำตำบลท้ายน้ำ

 นางสุดใจ กลิ่นทอง หมอดินอาสาประจำตำบลท้ายน้ำ

        ปราชญ์ชาวบ้าน หมายถึงบุคคลในสังคมชุมชนท้องถิ่นซึ่งเป็นเจ้าของภูมิปัญญาและนำภูมิปัญญามาใช้ประโยชน์ในการดำรงชีวิตจนประสบผลสำเร็จจากการสั่งสมประสบการณ์และสามารถถ่ายทอดองค์ความรู้เชื่อมโยงคุณค่าภูมิปัญญาของอดีตกับปัจจุบันได้อย่างเหมาะสม สอดคล้องกับการดำรงชีพในปัจจุบัน โดยความรู้ความสามารถเหล่านี้จะเรียกว่า “ภูมิปัญญาท้องถิ่น”

        นางสุดใจ กลิ่นทอง หมอดินอาสาประจำตำบลท้ายน้ำ บ้านเลขที่ 14/3 หมู่ที่ 5 บ้านหนองบัว ตำบลท้ายน้ำ อำเภอโพทะเล จังหวัดพิจิตร 66130 ผู้มีความรู้ทางด้านปรับปรุงบำรุงดินให้อุดมสมบูรณ์ ให้ความรู้กับชุมชนด้านการทำปุ๋ยหมัก ให้เนื้อดินมีแร่ธาตุ การปลูกพืช การดูแลพืช การปลูกหญ้าแฝก เพื่อการอนุรักษ์ดินและน้ำและการใช้ประโยชน์อย่างยั่งยืน รวมถึงงานหัตถกรรมการแปรรูปผลิตภัณฑ์จากหญ้าแฝก

        ปราชญ์ชาวบ้าน ด้านอุตสาหกรรมและหัตถกรรม โดยการประกอบอาชีพด้านงานหัตถกรรม เช่น เย็บบายศรี พานพุ่มงานพิธี ของชำร่วยจากสบู่ เข็มกลัดดอกไม้ติดอก แจกันดอกไม้ กระเช้าดอกไม้ ผลิตภัณฑ์จากหญ้าแฝก กระเป๋าจากผักตบชวา เป็นต้น ไว้จำหน่ายร้านค้าที่มีรายการสั่งซื้อ จำหน่ายให้กับร้านที่มีรายการสั่งซื้อและจำหน่ายให้กับชาวบ้านและผู้ที่สน อีกทั้งเปิดสอนให้ประชาชนที่สนใจมาเรียนรูไดทุกวัน โดยไม่มีค่าใช้จ่าย อ่านต่อ

อ้างอิง
http://sao-mouangmoo.net/A9.php
ผู้ให้สัมภาษณ์ นางสุดใจ  กลิ่นทอง
ภาพ นางสาวสุชาวดี เศรษฐสุข
ผู้เขียน นางสาวสุชาวดี เศรษฐสุข

เกษตรผสมผสาน บ้านหัวดาน

 เกษตรผสมผสาน บ้านหัวดาน

“เกษตรผสมผสาน บ้านหัวดาน” บ้านนางสาวคมขำ อุปคำ ตั้งอยู่ที่ 95 บ้านหัวดาน หมู่ที่ 8 ตำบลท้ายน้ำ อำเภอโพทะเล จังหวัดพิจิตร 66130 ผู้เป็นเจ้าของแหล่งเรียนรู้ทางด้านเกษตรผสมผสาน ภายในแหล่งเรียนรู้สามารถถ่ายทอดให้ความรู้กับผู้ที่สนใจได้ในหลายเรื่อง อาทิ น้ำหมักจุลินทรีย์สังเคราะห์แสง การเลี้ยงสัตว์เศรษฐกิจ การเพาะเลี้ยงไก่  เพาะพันธุ์ไข่เชื้อไก่ การแปรรูปน้ำพริกข่าและการเพาะเลี้ยงปลาดุก

แหล่งเรียนรู้เกษตรผสมผสาน บ้านหัวดาน มีที่มาจากนางสาวคมขำ อุปคำ ทำงานในจังหวัดกรุงเทพมหานคร เกิดความเบื่อหน่ายในสังคมเมืองที่แสนวุ่นวาย ความรีบเร่งในการดำเนินชีวิต จึงเกิดความคิดอยากกลับมาใช้ชีวิตบ้านเกิดต่างจังหวัด อยากจะดำรงชีวิตอยู่ด้วยการพึ่งตัวเอง การใช้เงินให้น้อยที่สุดในการดำรงชีวิต เพราะที่ผ่านมาในชีวิตตั้งแต่เรียนจบมาก็พึ่งเงินเดือนจากบริษัทในการใช้ชีวิตมาตลอด จึงมีความคิดว่าถ้าอายุมากขึ้น แล้วบริษัทไม่จ้างหรือเลิกจ้าง ตัวเราเองจะทำอะไรเป็นบ้างกับการดำรงชีวิตที่เหลืออยู่

        ความคิดในช่วงแรกก็คิดแค่เพียงทำเกษตรเพื่อเลี้ยงชีพ เมื่อกลับมาอยู่บ้านก็ได้มีโอกาสได้เข้าร่วมรับการอบรมในสถานที่ต่างๆ ทั้งการอบรมแบบให้ความรู้และการอบรมแบบลงพื้นที่จริง หลังจากได้รับความรู้ทั้งด้านทฤษฎีและทางปฏิบัติ จึงนำมาปรับใช้กับเกษตรภายในบ้านของตนเอง อ่านต่อ

อ้างอิง
https://www.baanlaesuan.com/220332/garden-farm/farming-101/white-leghorn
ผู้ให้สัมภาษณ์ นางสาวคมขำ อุปคำ
ภาพ นางสาวสุชาวดี เศรษฐสุข
ผู้เขียน นางสาวสุชาวดี เศรษฐสุข

 

อุปกรณ์คลายนิ้วล็อค” นิ้วล็อค ปลอดล็อคได้ !!

 อุปกรณ์คลายนิ้วล็อค นิ้วล็อค ปลอดล็อคได้ !!

        กลุ่มการทำอุปกรณ์คลายนิ้วล็อค ตั้งอยู่ที่ 45 หมู่ที่ 8 ตำบลท้ายน้ำ อำเภอโพทะเล จังหวัดพิจิตร โดยการนำของนางสละ เขียวขำ  อุปกรณ์คลายนิ้วล็อคเป็นเครื่องมือกายภาพบำบัดคลายนิ้ว  ช่วยให้นิ้วบรรเทาจากอาการนิ้วล็อค นิ้วเก อาการมือชา ยืดเอ็นกล้ามเนื้อ บริหารกล้ามเนื้อมือ ข้อมือ นิ้วมือ ให้ลดอาการปวดตามข้อ ช่วยให้นิ้วมือผ่อนคลาย หายจากความปวดเมื่อย ลดรายจ่ายในการรักษาพยาบาล เหมาะกับผู้สูงอายุ ผู้ที่ใช้กล้ามเนื้อมือติดต่อกันเวลานาน อาจเกิดจากการเขียนเอกสาร เล่นเกม เป็นต้น มีราคาย่อมเยาว์ เหมาะสมกับผู้บริโภค

        การทำอุปกรณ์คลายนิ้วล็อคจากผักตบชวา เริ่มต้นปี 2558 เนื่องจากประชาชนในพื้นที่  มีอาการนิ้วล็อคเป็นจำนวนหนึ่ง จึงคิดค้น หาอุปกรณ์มากายภาพบำบัดคลายนิ้วให้บรรเทาจากอาการล็อค  นิ้วเก โดยอาศัยภูมิปัญญาท้องถิ่นเข้ามาประกอบด้วย อีกทั้งยังเป็นที่ต้องการของกลุ่มแพทย์แผนไทย  จึงเกิดการรวมตัวของกลุ่มผู้ที่สนใจทำ และหารายได้ให้กับครอบครัว  จัดตั้งกลุ่มทำผลิตภัณฑ์อุปกรณ์คลายนิ้วล็อคขึ้น  ในการทำในช่วงเริ่มแรกนั้น เริ่มจากการนำเชือกกล้วยมาทำอุปกรณ์คลายนิ้วล็อค  เมื่อแม่ค้าคนกลางนำไปจำหน่ายในตลาด และพื้นที่จัดแสดงสินค้า ผลิตภัณฑ์ไม่ค่อยเป็นที่สนใจ  สมาชิกกลุ่มจึงศึกษา หาความรู้เพิ่มเติมนำมาปรับทำผลิตภัณฑ์ จึงลองนำผักตบชวาที่มีมากในชุมชนมาสานเป็นอุปกรณ์คลายนิ้วล็อค จากศึกษาผักตบชวามีความยืดหยุ่น มีความนิ่มกว่าเชือกกล้วย  แต่เมื่อทำผลิตภัณฑ์จากผักตบชวาเมื่อทำเสร็จ ต้องนำมาตากแดดให้แห้งก่อนบรรจุลงบรรจุภัณฑ์  หากไม่แห้งแล้วบรรจุเลย เมื่อผ่านไปสักระยะหนึ่งตัวชิ้นผลิตภัณฑ์จะขึ้นรา ไม่สามารถนำมาใช้งานได้  เมื่อได้ผลิตภัณฑ์คลายนิ้วล็อคจากผักตบชวา แม่ค้าคนกลางนำไปทดลองขายในพื้นที่จัดแสดงสินค้า ผลตอบรับจากลูกค้ากลุ่มเป้าหมายผู้เป้าหมายผู้เป็นนิ้วล็อค ปรากฏว่ากลุ่มเป้าหมายซื้อผลิตภัณฑ์ที่ทำจากผักตบชวา มีจำนวนมากกว่าผลิตภัณฑ์ที่ทำจากเชือกกล้วย ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาทางกลุ่มจึงทำอุปกรณ์คลายนิ้วล็อคจากผักตบชวาในปริมาณที่เพิ่มขึ้น ต่อมาสมาชิกกลุ่มจึงปรับปรุงแพคเกจผลิตภัณฑ์ให้ดีขึ้น สร้างมูลค่าเพิ่มให้กับสินค้า  ในปัจจุบันอุปกรณ์คลายนิ้วล็อคเป็นที่ต้องการของกลุ่มแพทย์แผนไทย เหมาะสมกับการกายภาพบำบัดผู้ที่มีอาการนิ้วล็อคเป็นอย่างมาก อ่านต่อ

แหล่งท่องเที่ยวบ้านท่านั่ง ชมเตาเผาโบราณ “เตานพเก้าว์”

 แหล่งท่องเที่ยวบ้านท่านั่ง ชมเตาเผาโบราณ  “เตานพเก้าว์”

การขุดพบเตาเผาโบราณ  มีที่มาจากการขุดลอกคลองบึงวัดป่า  ตั้งอยู่ในพื้นที่บ้านท่านั่ง  หมู่ที่  4  ตำบลท่านั่ง  อำเภอโพทะเล  จังหวัดพิจิตร  โดยการขุดลอกคลองแห่งนี้ได้ใช้รถแบกโฮ  และได้พบอุโมงค์ขนาดใหญ่  บริเวณอุโมงค์พบเครื่องปั้นดินเผาโบราณ  บางชิ้นมีร่องรอยแตกหัก  บางชิ้นคงสภาพที่สมบูรณ์ 

               การขุดค้นทางโบราณคดีในระยะที่ ๑ พบหลักฐานเป็นเตาเผาโบราณ ลักษณะเป็นเตาระบายความร้อนแบบแนวนอน (crossdraft klin) เตามีหลังคาโค้งรีคล้ายประทุนเรือ ก่อด้วยดิน ผนังเตามีคราบซิลิก้าละลายติดอยู่ เตามีขนาดกว้าง ๒.๙๐ เมตร ยาว ๙ เมตร วางตัวตามแนวแกนทิศเหนือ-ใต้ สภาพไม่สมบูรณ์   แหล่งเตาแห่งนี้นับว่าเป็นแหล่งโบราณคดีสำคัญอีกแห่งหนึ่งในภาคเหนือตอนล่าง และในพื้นที่จังหวัดพิจิตร เพราะแหล่งเตาเผาภาชนะดินเผาประเภทเนื้อแกร่งในประเทศไทยนั้นมีเพียงไม่กี่แห่งเท่านั้น อ่านต่อ

อ้างอิง
ข้อมูลจากนายนเรศ  กลิ่นสง่า  ชาวบ้านท่านั่ง
https://www.finearts.go.th/fad6/view/24821 -แหล่งเตาเผาเครื่องถ้วยแห่งใหม่--ที่จ-พิจิตร
https://siamrath.co.th/n/238277
ผู้เขียน  นางสาวณัฏณิชา  คุ้มจุ้ย

ประเพณีงานบุญบ้านท่านั่ง

 ประเพณีงานบุญบ้านท่านั่ง

        ตำบลท่านั่ง  อำเภอโพทะเล  จังหวัดพิจิตร  มีวัฒนธรรมประเพณีที่สืบทอดกันมาตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันที่สำคัญ  ได้แก่  งานบวช  งานหล่อเทียนแห่เทียนเข้าพรรษา  งานบุญทอดกฐินสามัคคี  เป็นต้น

        งานบวช เป็นประเพณีไทยสืบเนื่องมาแต่โบราณกาล ชายไทยเมื่ออายุครบบวช จะต้องบวชให้ได้สักครั้งหนึ่งในชีวิต เพื่อการศึกษาพระธรรมคำสอนของพระพุทธเจ้า และสืบทอดอายุพระพุทธสาสนา สร้างกุศลอันยิ่งใหญ่ให้ตนเองและบิดามารดารวมทั้งหมู่ญาติ การบวชจะเป็นการช่วยทะนุบำรุงพระพุทธศาสนา ได้ฝึกฝนอบรมตนเอง เปี่ยมด้วยศีล สมาธิ และปัญญา ชาวตำบลท่านั่งที่มีบุตรชาย  หลานชาย  เมื่อได้อายุครบบวช ก็จะจัดพิธีบวช โดยนิยมบวชในช่วงก่อนเข้าพรรษา ซึ่งเป็นวัฒนธรรมของท้องถิ่นที่สืบทอดกันมา อ่านต่อ

อ้างอิง
รูปภาพ https://www.facebook.com/chortipsangarun https://www.facebook.com/maliem.tonggert
เนื้อหา
https://www.dmc.tv/pages/top_of_week/งานบวชพระ-ครั้งหนึ่งในชีวิตลูกผู้ชาย.html
https://www.m-culture.go.th/sisaket/ewt_news.php?nid=945&filename=index
http://www.dmr.go.th/ewtadmin/ewt/DMR_Ethics/ download/ประวัติกฐิน.pdf
ผู้เขียน  นางสาวณัฏณิชา  คุ้มจุ้ย

ภูมิปัญญาด้านการแพทย์แผนไทยตำบลท่านั่ง

 ภูมิปัญญาด้านการแพทย์แผนไทยตำบลท่านั่ง

        นางมาเลียม  ทองเกิด  ภูมิปัญญาด้านการแพทย์แผนไทย  เกิดวันที่   1  เดือน  พฤศจิกายน  พ.ศ. 2512  อายุ  52  ปี  ที่อยู่   51  หมู่  1  บ้านวังแดง  ตำบลท่านั่ง  อำเภอโพทะเล  จังหวัดพิจิตร  โทรศัพท์  0895669039 ที่ทำงาน

โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลท่านั่ง  หมู่  1  บ้านวังแดง  ตำบลท่านั่ง  อำเภอโพทะเล  จังหวัดพิจิตร 

พิกัดที่ตั้ง  ละติจูด  15.976740  ลองจิจูด 100.273122

        การแพทย์แผนไทย  หมายความว่า กระบวนการทางการแพทย์เกี่ยวกับการตรวจ วินิจฉัย บำบัด รักษา หรือป้องกันโรค หรือการส่งเสริมและฟื้นฟูสภาพของมนุษย์ การผดุงครรภ์ การนวดไทย และให้ความหมายรวมถึงการเตรียมการผลิตยาแผนไทย และการประดิษฐ์อุปกรณ์หรือเครื่องมือทางการแพทย์ ทั้งนี้โดยอาศัยความรู้หรือตำราที่ได้ถ่ายทอดและพัฒนาสืบต่อกันมา

        ภูมิปัญญาไทย หมายถึง องค์ความรู้ ความสามารถและทักษะของคนไทยอันเกิดจากการสั่งสมประสบการณ์ที่ผ่านกระบวนการเรียนรู้ เลือกสรร ปรุงแต่ง พัฒนา และถ่ายทอดสืบต่อกันมา เพื่อใช้แก้ปัญญาและพัฒนาวิถีชีวิตของคนไทยให้สมดุลกับสภาพแวดล้อมและเหมาะสมกับยุคสมัย ภูมิปัญญาไทยนี้มีลักษณะเป็นองค์รวม มีคุณค่าทางวัฒนธรรมเกิดขึ้นในวิถีชีวิตไทย ซึ่งภูมิปัญญาท้องถิ่นอาจเป็นที่มาขององค์ความรู้ที่งอกงามขึ้นใหม่ที่จะช่วยในการเรียนรู้ การแก้ปัญหา การจัดการและการปรับตัวในการดำเนินวิถีชีวิตของคนไทย อ่านต่อ

อ้างอิง
https://www.facebook.com/maliem.tonggert/photos_by
https://th.wikipedia.org/wiki/การแพทย์แผนไทย
https://www.chiangmaihealth.go.th › document
ผู้เขียน  นางสาวณัฏณิชา  คุ้มจุ้ย

แหล่งเรียนรู้ “กศน.ตำบลท่านั่ง สร้างสังคมแห่งการเรียนรู้”

 แหล่งเรียนรู้ “กศน.ตำบลท่านั่ง  สร้างสังคมแห่งการเรียนรู้”

ความเป็นมาของตำบลท่านั่ง

        ในสมัยก่อนชาวบ้านใช้การคมนาคมทางน้ำเนื่องจากมีแม่น้ำยมไหลผ่านจึงมีการค้าขายสินค้า เช่น ผัก ผลไม้ ข้าวของ เครื่องใช้ ซึ่งทุก ๆ วัน จะมีเรือนำสินค้าดังกล่าวมาขายและชาวบ้านโดยเฉพาะพวกแม่บ้านและหญิงสาวเป็นส่วนมากที่จะมานั่งคอยที่ท่าน้ำหน้าบ้าน เพื่อรอซื้อสินค้าจากเรือที่มาขายสินค้าผ่านไป – มา และสาเหตุที่ผู้มารอซื้อสินค้าส่วนใหญ่เป็นผู้หญิง จึงเรียกกันว่า “ท่านาง” ภายหลังเพี้ยนมาเป็น “ท่านั่ง” จนถึงปัจจุบัน

 

แหล่งเรียนรู้ กศน.ตำบลท่านั่ง

         กศน.ตำบลท่านั่ง ตั้งอยู่หมู่ที่ 1  บ้านวังแดง  ตำบลท่านั่ง  อำเภอโพทะเล  จังหวัดพิจิตร  เป็นอาคารที่ครู กศน.ตำบลท่านั่งประสานขออาคารเก่าของหมู่บ้านวังแดง  โดยประสานผู้นำ กำนัน  ผู้ใหญ่บ้าน  นายก อบต.ท่านั่ง ประชาชนในพื้นที่ เพื่อปรับปรุงอาคารให้มีสภาพที่เอื้อต่อการจัดการเรียนรู้และการให้บริการแก่ประชาชน แหล่งเรียนรู้ กศน.ตำบลท่านั่ง เป็นที่รวบรวมข้อมูลบริบทของตำบลท่านั่ง  ได้แก่  ข้อมูลทั่วไปของตำบลท่านั่ง  ข้อมูลประชากร  ข้อมูลด้านการศึกษา  ข้อมูลภูมิปัญญา  ข้อมูลด้านการประกอบอาชีพ   เป็นต้น อ่านต่อ

https://www.ect.go.th/dlc3/main.php?filename=civil
ผู้เขียน  นางสาวณัฏณิชา  คุ้มจุ้ย

หลังสู้ฟ้า หน้าสู้ดิน อาชีพท้องถิ่นบ้านท่านั่ง

 หลังสู้ฟ้า  หน้าสู้ดิน  อาชีพท้องถิ่นบ้านท่านั่ง

        ประชาชนบ้านท่านั่ง  อำเภอโพทะเล  จังหวัดพิจิตร  ส่วนใหญ่จะประกอบอาชีพเกษตรกรรม  การทำนาปลูกช้าว  ทำสวน  ปลูกผัก  เลี้ยงสัตว์  ซึ่งสืบทอดมาจากบรรพบุรุษ  และถ่ายทอดสู่คนในครอบครัว อาชีพเกษตรกรรม โดยพาะการทำนาปลูกข้าวถือเป็นอาชีพหลักของชาวบ้านท่านั่งที่สร้างรายได้มาจุนเจือครอบครัว ทำให้สมาชิกในครอบครัวอยู่กันพร้อมหน้า ช่วยเหลือและแบ่งหน้าที่กัน  เกิดความอบอุ่นในครอบครัว

        การทำนาของประชาชนบ้านท่านั่งมีการทำนาปีและนาปรัง  มีแหล่งน้ำธรรมชาติและคลองชลประทานที่ใช้เป็นแหล่งน้ำในการทำนา  หากปีใดเกิดภัยแล้งก็จะทำนาปีเพราะต้องอาศัยน้ำฝน  พันธุ์ข้าวที่นิยมปลูกในการทำนาปีได้แก่  ข้าวหอมมะลิ  เพราะชาวนาจะแบ่งผลผลิตที่ได้ส่วนหนึ่งไว้บริโภคในครัวเรือน  อีกส่วนหนึ่งจะนำไปขายเพื่อนำเงินมาลงทุนในการทำนาครั้งต่อไป  การทำนาปรังของเกษตรกรบ้านท่านั่ง  จะทำปีละ 2-3 ครั้ง  ใช้วิธีการปลูกข้าวแบบหว่านน้ำตม   และการปักดำ  พันธุ์ข้าวที่ปลูกจะเป็นพันธุ์ที่ใช้ระยะเวลาในการเติบโตเร็ว และเก็บเกี่ยวในระยะเวลาอันสั้นช่วง 90-120 วัน  ได้แก่ ข้าว กข 41 , ข้าว กข 47 อ่านต่อ

ข้อมูลจาก นางภัทราพันธุ์  ทองป้อม เกษตรกรบ้านท่านั่ง  อ.โพทะเล จ.พิจิตร
ผู้เขียน  นางสาวณัฏณิชา  คุ้มจุ้ย

แห่เทียนเข้าพรรษา

 แห่เทียนเข้าพรรษา

        ศาสนาพราหมณ์-ฮินดู นับถือวัวเพราะถือว่า วัวเป็นพาหนะของพระอิศวร เมื่อวัวตาย จะเอาไขจากวัวมาทำเป็นน้ำมันเพื่อจุดบูชาพระผู้เป็นเจ้าที่ตนเคารพ  แต่ชาวพุทธซึ่งนับถือศาสนาพุทธจะทำเทียนเพื่อจุดบูชาพระรัตนตรัย โดยการเอารังผึ้ง ร้างมาต้มเอาขี้ผึ้ง แล้วฟั่นเป็นเทียนเล่มเล็ก ๆ มีความยาวตามต้องการ เช่น ยาวเป็นคืบ หรือเป็น ศอกแล้วใช้จุดบูชาพระเทียนพรรษา เริ่มมีมาตั้งแต่สมัยพุทธกาล ชาวพุทธจะยึดถือเป็นประเพณีนำเทียนไป ถวายพระภิกษุในเทศกาลเข้าพรรษา เพื่อปรารถนาให้ตนเองเป็นผู้เฉลียวฉลาด มีไหวพริบ ประดุจ แสงสว่างของดวงเทียน

    เทียนพรรษา คือ เทียนขนาดใหญ่และยาวเป็นพิเศษกว่าเทียนชนิดอื่น สำหรับจุดในโบสถ์ตั้งแต่วันเข้าพรรษาจนถึงวันออกพรรษา (พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2525) อ่านต่อ

ภาพ   นางสาวนพรัตน์  เครือกลัด
ผู้เขียน นางสาวนพรัตน์  เครือกลัด

วัดท่าบัว

 วัดท่าบัว

วัดท่าบัว ตั้งเมื่อ วันที่ - เดือน - พ.ศ. ๒๓๗๔ วัดท่าบัว ตั้งอยู่เลขที่ ๔๑ บ้านท่าบัว หมู่ ๔ ตำบลท่าบัว อำเภอโพทะเล จังหวัดพิจิตร สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย อาณาเขตทิศเหนือติดกับแม่น้ำแควพิจิตรเก่า ทิศใต้ติดต่อกับถนนสายบางคลาน ทิศตะวันออกติดต่อกับที่ตั้งโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลท่าบัว ทิศตะวันตกติดต่อกับหมู่บ้านประชาชน

        ได้สร้างขึ้นเป็นวัดนับตั้งแต่ประมาณ พ.ศ.๒๓๗๔ มีนามตามชื่อ หมู่บ้าน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ ๑๐ ตุลาคม พ.ศ.๒๕๒๓ เขดวิสุงคามสีมา กว้าง ๒๒ เมตร ยาว ๔๒ เมตร ได้ผูกพัทธสีมา วันที่ ๑๕ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๒๖ อาคารเสนาสนะต่าง ๆ มีอุโบสถ ศาลาการเปรียญ และกุฏิสงฆ์ ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรม เมื่อปี พ.ศ. ๒๕๐๑ เป็นต้นมา อ่านต่อ

อ้างอิง  https://www.facebook.com/Raikhangbaan/
Facebook Fanpage : ไร่ข้างบ้าน Rai khang baan ฝรั่งหงเป่าสือ มะนาวแป้นพิจิตร ส้มโอทับทิมสยาม
ผู้เขียน นางสาวนพรัตน์  เครือกลัด

การพัฒนาและรณรงค์การใช้หญ้าแฝกอันเนื่องมาจากพระราชดำริ

 การพัฒนาและรณรงค์การใช้หญ้าแฝกอันเนื่องมาจากพระราชดำริ

        นายวัฒน์ชัย อินทร์อารีย์ หมอดินอาสาประจำตำบลท่าบัว บ้านเลขที่ 35/5 หมู่ 6 บ้านท่าบัว ตำบลท่าบัว อำเภอโพทะเล จังหวัดพิจิตร 66130

ปฏิบัติงานหน้าที่หมอดินอาสาประจำตำบลให้เกษตรกรในหมู่บ้านตำบลมีความรู้ความเข้าใจ ในการปรับปรุงบำรุงดินให้อุดมสมบูรณ์ โดยใช้ผลิตภัณฑ์ของกรมพัฒนาที่ดิน ให้ความรู้กับชุมชนด้าน การปลูกแฝก เพื่อการอนุรักษ์ดินและน้ำและการใช้ประโยชน์อย่างยั่งยืน ทำการสาธิตการปลูกหญ้าแฝก ในแปลงเกษตรของตัวเองให้เกษตรกรในชุมชนได้เห็นเป็นตัวอย่าง และเป็นสถานที่การ เรียนรู้ของชุมชน อ่านต่อ

ภาพ   นางสาวนพรัตน์  เครือกลัด
ผู้เขียน นางสาวนพรัตน์  เครือกลัด

แหล่งเรียนรู้ตำบลท่าบัว

 แหล่งเรียนรู้ตำบลท่าบัว

        กศน.ตำบลท่าบัว ตั้งอยู่ที่บ้านวัดหลวง หมู่ที่ 2 ตำบลท่าบัว อำเภอโพทะเล จังหวัดพิจิตร โดยได้รับความร่วมมือจากชุมชน และหมู่บ้าน อนุญาตให้ใช้อาคารอเนกประสงค์ ซึ่งเป็นอาคารที่ใช้ร่วมกับหน่วยงานอื่นตั้งอยู่ใจกลางชุมชน ก่อสร้างด้วยคอนกรีตมีความเป็นสัดส่วน มีประตู หน้าต่าง และติดตั้งเหล็กดัด มีความมั่นคงแข็งแรง ปลอดภัย และมีถนนตัดผ่าน ทำให้ผู้เรียน ผู้รับบริการสามารถสัญจร และติดต่อเข้าใช้บริการได้โดยสะดวก มีการพัฒนาอาคารสถานที่โดย ครู กศน.ตำบล นักศึกษา คณะกรรมการ กศน.ตำบล ให้มีความเหมาะสม เอื้อต่อการเรียนรู้ (Good Place Best-Check in) เป็นปัจจัยสำคัญที่จะดึงดูดให้ผู้เรียน ผู้รับบริการเข้ามารับบริการการจัดการศึกษา กศน. ด้านอาคารสถานที่ สภาพอาคารอยู่สถานที่มั่นคง มีความเป็นสัดส่วนและปลอดภัย มีการพัฒนาปรับปรุงอาคารสถานที่ทั้งภายในและภายนอกให้มีความพร้อมในการให้บริการให้มีความสะอาด รมรื่น สวยงามปลอดภัย เหมาะสมและมีบรรยากาศเอื้อต่อการส่งเสริมการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ อ่านต่อ

ภาพ   นางสาวนพรัตน์  เครือกลัด
ผู้เขียน นางสาวนพรัตน์  เครือกลัด

ารทำยาหม่องสมุนไพร ตำบลทะนง

 

จากการดำเนินการจัดกิจกรรมของ ศูนย์การศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัยอำเภอโพทะเล ตำบลทะนง ได้จัดทำโครงการพัฒนาคุณภาพผู้สูงอายุ กิจกรรมการศึกษาตลอดชีวิตป้องกันภาวะซึมเศร้าและส่งเสริมภาวะพฤฒิพลังให้แก่ผู้สูงอายุขึ้น โดย กศน.ตำบลทะนง มีการอบรมให้ความรู้ การทำยาหม่องสมุนไพร ที่ใช้สมุนไพรพื้นบ้านมาเป็นส่วนผสมในการทำยาหม่อง โดยสมุนไพรมีสรรพคุณ อ่านเพิ่มเติม

ศูนย์ฝึกอาชีพการทำกล้วยอบเนย

 ตำบลบ้านน้อยเป็นตำบลหนึ่งของอำเภอโพทะเล มีพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นที่ราบลุ่ม ประชากรส่วนใหญ่มีอาชีพ

หลักในการทำนา ทำสวน อาชีพรองส่วนใหญ่มีอาชีพเลี้ยงปลา และรับจ้างทั่วไป ส่วนประวัติตำบลบ้านน้อย ได้มีผู้เล่าต่อๆกันมาว่า เคยเป็นนครยิ่งใหญ่ คือนครไชยบวร ในสมัยท่านพระยาโคตระบองเทวราชแพ้ทัพแก่ขอม ได้หนีถอยลงมาตั้งบ้านเรือนอยู่ตำบลบ้านน้อย ต่อมาพระยาโคตรบองเทวราชทรงทราบพระเจ้าอยู่หัวผู้ครองนครอันยิ่งใหญ่ของตนทรงสิ้นพระชนม์ จากการสู้รบข้าสึก พระยาโคตระบองเทวราช ทรงเศร้าโสกเสียพระทัยมาก จึงได้โปรดให้ตั้งชื่อนครเสียที่นี่ โดยได้เปลี่ยนชื่อจากชีบวนเป็นนครไชยบวร ซึ่งให้เรียกกันมาจนถึงปัจจุบัน อ่านเพิ่มเติม

วัดบ้านน้อย

 

วัดบ้านน้อย ตำบลบ้านน้อย อำเภอโพทะเล ซึ่งการก่สร้างหลวงพ่อเงินองค์นี้แปลกกว่า เนื่องจากตนเองได้ไปเห็นฝีมือชาวบ้านเกี่ยวกับเรื่องจักสาน จึงได้มีแนวคิดและมาออกแบบ ซึ่งจักสานในครั้งนี้ เราไม่ได้ใช้ช่างฝีมือ แต่เราใช้แรงชาวบ้านร่วมกับพระสงฆ์ ในการก่อสร้างในครั้งนี้เรา ใช้เส้นลวดทองเหลืองสร้างปฏิมากรรมจักสานรูปเหมือนหลวงพ่อเงิน วัดบางคลาน ขนาดหน้าตัก 2 เมตร สูง 250 เมตร ใช้เส้นลวดทองเหลืองขนาด 0.21 มิลลิเมตร ขนาดเท่าเส้นผม ความยาว 130,517เมตร น้ำหนักประมาณ 1,000 กิโลกรัมโดยใช้ระยะเวลาการสร้างด้วยมือเปล่า 1 ปี 9 เดือน ปัจจัยที่เรานำมาก่อสร้างได้มาจากเงินบริจาคจากชาวบ้านทั้งสิ้น เป็นจำนวน 9 แสนบาทพระครูวิทิตปัญญาวุธ กล่าวต่อว่า รูปเหมือนหลวงพ่อเงินที่สร้างจากการสานด้วยลวดทองเหลือง สร้างด้วยจากแรงศรัทธายองพรสงฆ์และพุทธศาสนิกชนชาวบ้านรวมใจกันจักสานเส้นลวดที่ละเส้น ด้วย "ลายมัดซุง" ซึ่งปฏิมากรรมด้านล่างขององค์พร: ต้องมีความละเอียดอ่อน มีสมาธิ มีความมานะอดทน อ่านเพิ่มเติม

ฟาร์มจระเข้ ตำบลบ้านน้อย

 

ตำบลบ้านน้อยเป็นตำบลหนึ่งของอำเภอโพทะเล มีพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นที่ราบลุ่ม ประชากรส่วนใหญ่มีอาชีพหลักในการทำนา ทำสวน อาชีพรองส่วนใหญ่มีอาชีพเลี้ยงปลา และรับจ้างทั่วไป ส่วนประวัติตำบลบ้านน้อย ได้มีผู้เล่าต่อๆกันมาว่า เคยเป็นนครยิ่งใหญ่ คือนครไชยบวร ในสมัยท่านพระยาโคตระบองเทวราชแพ้ทัพแก่ขอม ได้หนีถอยลงมาตั้งบ้านเรือนอยู่ตำบลบ้านน้อย ต่อมาพระยาโคตรบองเทวราชทรงทราบพระเจ้าอยู่หัวผู้ครองนครอันยิ่งใหญ่ของตนทรงสิ้นพระชนม์ จากการสู้รบข้าสึก พระยาโคตระบองเทวราช ทรงเศร้าโสกเสียพระทัยมาก จึงได้โปรดให้ตั้งชื่อนครเสียที่นี่ โดยได้เปลี่ยนชื่อจากชีบวนเป็นนครไชยบวร ซึ่งให้เรียกกันมาจนถึงปัจจุบัน อ่านเพิ่มเติม